Ο "Δημητρός Δάλλας" του Πέτρου Λινάρδου

 

Στις 28 Μαρτίου 2018, στον πολυχώρο "Γαλαξίας" στην πλατεία της Νέας Σμύρνης, παρουσιάστηκε το βιβλίο του Πέτρου Λινάρδου "Δημητρός Δάλλας - Ο πρωτομάστορας του αθλητισμού της Μικράς Ασίας και της προσφυγικής αναγέννησης του Πανιωνίου Γ.Σ. Σμύρνης" (εκδ. Μπαλτά) .

Για το βιβλίο μίλησαν:

Ανδρέας Μπόμης, συντονιστής της εκδήλωσης

Βαγγέλης Χατζατουριάν, πρόεδρος Πολιτιστικού Αθλητικού Οργανισμού Δήμου Ν. Σμύρνης

Άρης Μισαηλίδης, πρόεδρος Πανιωνίου Γ. Σ. Σμύρνης

Γιώργος Αρχοντάκης, πρόεδρος Ενώσεως Σμυρναίων

Γιάννης Θεοδωρακόπουλος, πρόεδρος Πανελλήνιου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου

Θοδωρής Μπελίτσος, συγγραφέας του βιβλίου "Πανιώνιος, 125 χρόνια προσφοράς"

Νίκος Λινάρδος, γιος του Πέτρου Λινάρδου, παλιός καλαθοσφαιρστής

και ο συγγραφέας Πέτρος Λινάρδος.

Στο τέλος, ο Σ.Φ. Πανιωνίου "Πάνθηρες" απένειμε τιμητική πλακέτα στον Π. Λινάρδο.

Εκατό χρόνια μοναξιάς

 

Από τον Δάλλα και τον Αουρέλιο Μπουενδία 

ως το Σούπερ Καπ

Όταν στις 23 Δεκέμβρη 1929 ο πρόεδρος του Πανιωνίου Δημητρός Δάλλας αναχωρούσε από τον μάταιο τούτο κόσμο, ένιωθε δικαιωμένος γιατί είχε καταφέρει το αδύνατο: είχε ξαναζωντανέψει τον αγαπημένο του σύλλογο που είχε βουλιάξει στην προκυμαία της πυρπολημένης Σμύρνης. Μαζεύοντας από δω κι από κει τα καψαλισμένα κουρέλια του, είχε υφάνει κομμάτι-κομμάτι από την αρχή ένα υπέρλαμπρο φανταχτερό πέπλο, ισάξιο με εκείνο που φορούσε ο ιστορικός σύλλογος στην Ιωνία.

Για να το πετύχει αυτό κοιμόταν σε ένα καμαράκι στα αποδυτήρια του Σταδίου, όπως ο συνταγματάρχης Αουρελιάνο Μπουενδία, ο ήρωας του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές στο μυθιστόρημα «100 χρόνια μοναξιάς», που κοιμόταν για χρόνια με τις ίδιες πυτζάμες.

Έδωσε μάχες που τις κέρδισε ή τις έχασε, όπως ο Μπουενδία που έκανε 32 πολέμους και τους κέρδισε ή τους έχασε όλους.

Δεν δέχτηκε τιμές και σύνταξη, όπως ο Μπουενδία που έστελνε στο διάολο όσους θέλανε να τον παρασημοφορήσουν.

Επιβίωσε από δεκάδες τρικλοποδιές φανερές ή ύπουλες, όπως ο Μπουενδία που επέζησε από 14 δολοφονικές απόπειρες, 73 ενέδρες κι ένα εκτελεστικό απόσπασμα.

Πάλεψε με πάθος για την αθλητική ιδέα του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού, σαν άλλος Μπουενδία που έκανε όλα όσα έκανε από λύσσα… «εκείνη τη λύσσα που του κατέτρωγε τα σωθικά για το δίκαιο και το ηθικό», όπως γράφει ο Μαρκές για τον ήρωά του.

Ξεκίνησε με ελάχιστα εφόδια και οπαδούς αλλά κατάφερε το μέγιστο, όπως ο Μπουενδία «άρπαξε μια ομάδα εικοσιένα ανδρών από το χωριό, οπλισμένους με μαχαιροπίρουνα γιατί άλλα όπλα δεν υπήρχαν, έβαλε χιαστί ένα ντουφέκι στην πλάτη κι αιφνιδίασε τη φρουρά του καθεστώτος».

1921 – 1930 (Α΄ μέρος)

Ξεριζωμός και αναγέννηση στην Αθήνα

Η δεκαετία ξεκίνησε με την πανηγυρική διοργάνωση των ΙΘ΄ Πανιώνιων Αγώνων το 1921, των τελευταίων που έγιναν στη Σμύρνη, με συμμετοχή και αθηναϊκών σωματείων και συνολικά 120 αθλητών. Εκεί έλαμψε το άστρο του Δημητρού Καραμπάτη που κατέκτησε πέντε πρωτιές σε δρόμους, εμπόδια και δισκοβολία και του απονεμήθηκε τρεις φορές ο χρυσός σταυρός, το ανώτερο παράσημο του συλλόγου, για τα ρεκόρ που κατέρριψε. Ακολουθεί η τραγική καταστροφή της πόλης το Σεπτέμβριο του 1922 και ο ξεριζωμός συνολικά του μικρασιατικού Ελληνισμού. Στη λαίλαπα αυτή χάθηκαν 23 αθλητές του Πανιωνίου ενώ οι υπόλοιποι διασκορπίστηκαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα προσπαθώντας να σωθούν και να σώσουν τις οικογένειές τους. Μοιραία όλες οι δομές που επί δεκαετίες είχαν συγκροτήσει οι Μικρασιάτες Έλληνες έπαψαν να υπάρχουν. Ο κοινωνικός ιστός τον οποίο συνιστούσαν οι κοινότητες, οι μητροπόλεις, τα σωματεία, οι σύλλογοι διαλύθηκε. Οι πρόσφυγες είχαν πολύ σοβαρότερα προβλήματα να αντιμετωπίσουν από το επαναλειτουργήσουν τις συλλογικότητές τους. Παρόμοια τύχη θα είχε και ο Πανιώνιος αν δεν βρισκόταν ένας πεισματάρης πρόεδρος να αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι στην ανασύσταση του προσφυγικού πλέον συλλόγου στην Αθήνα. Κι αυτός ήταν ο πρόεδρος του Πανιωνίου από το 1915, Δημητρός Δάλλας.

Ο Πανιώνιος ως σημείο αναφοράς και ως φορέας της μικρασιατικής μνήμης

Ομιλία στη θεματική βραδιά

«Μικρασιατικός αθλητισμός: Από το χθες, στο σήμερα»

Βιβλιοπωλείο «ο Πολίτης», Εξάρχεια, 30/5/2018

με αφορμή την έκδοση των βιβλίων

"Ο ελληνικός αθλητισμός στη Σμύρνη 1890-1922", του Ανδρέα Μπαλτά

"Δημητρός Δάλλας", του Πέτρου Λινάρδου 

 

Διανύουμε μια δεκαετία η οποία απέχει έναν αιώνα ακριβώς από τη συγκλονιστικότερη, κατά τη γνώμη μου, δεκαετία της νεοελληνικής ιστορίας. Εννοώ τη δεκαετία 1912-1922. Η δεκαετία εκείνη ξεκίνησε με τους δύο βαλκανικούς πολέμους, με τους οποίους πραγματώθηκε σε μεγάλο βαθμό το όραμα που είχε καλλιεργήσει σε όλο τον 19^ο αιώνα το νεοελληνικό κράτος, δηλαδή η ενσωμάτωση στον εθνικό κορμό των υπόδουλων ελληνικών πληθυσμών της Βαλκανικής. Στην πορεία της δεκαετίας, με τη λήξη του Α΄ παγκοσμίου πολέμου και με τη Συνθήκη των Σεβρών το 1920, προς στιγμήν ο Ελληνισμός θεώρησε πως έγινε πράξη η Μεγάλη Ιδέα του έθνους, δηλαδή η αναβίωση μιας ελληνικής αυτοκρατορίας που απλωνόταν σε δύο ηπείρους και έφθανε από το Λιβυκό πέλαγος ως τη Μαύρη θάλασσα. Αυτό το «πάλι με χρόνια με καιρούς» που είχε θρέψει γενιές και γενιές έμοιαζε αληθινό, χειροπιαστό.

Έμοιαζε τόσο αληθινό και τόσο χειροπιαστό που λίγοι είχαν αντιληφθεί πως ήταν μόνο μια ψευδαίσθηση, ένα φευγαλέο όνειρο πριν από τον εφιάλτη, σαν την απέραντη σιωπή που προηγείται πριν από τη μεγάλη καταιγίδα. Αυτή η συγκλονιστική δεκαετία έκλεισε με τον πιο δραματικό τρόπο. Με τον ξεριζωμό από τις εστίες τους των Μικρασιατών Ελλήνων από την Ιωνία, τον Πόντο, την Καππαδοκία και των Θρακιωτών Ελλήνων από την Αν. Θράκη και από τα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης. Έναν ξεριζωμό που ενταφίασε με τραγικό τρόπο την ιδεολογία της Μεγάλης Ιδέας.

1911 - 1920

Εγκαίνια του σταδίου, ομάδες μπάσκετ και βόλεϊ

Η δεκαετία αυτή ξεκίνησε και τελείωσε με καλούς οιωνούς αλλά ενδιάμεσα από το 1912 ως το 1919, υπήρξαν τεράστια προβλήματα λόγω των πολέμων (βαλκανικοί, α΄ παγκόσμιος) και των διώξεων των Χριστιανών της Μικρασίας. Το σημαντικότερο ζήτημα που είχε να λύσει ο σύλλογος στην αρχή της δεκαετίας ήταν το θέμα του γυμναστηρίου. Το 1910 οι Γάλλοι ιδιοκτήτες του Σταδίου Παραδείσου δεν ανανέωσαν τη σύμβαση, με αποτέλεσμα ο Πανιώνιος να μη διοργανώσει τους Πανιώνιους αγώνες. Στη δύσκολη αυτή φάση προσήλθε αρωγός ο νέος μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, ο οποίος εισηγήθηκε στην Κεντρική
Επιτροπή και τη Δημογεροντία την παραχώρηση έκτασης 105 στρεμμάτων, όπου δημιουργήθηκε το νέο στάδιο, που περιλάμβανε γήπεδο ποδοσφαίρου διαστάσεων 95Χ65μ, περίμετρο για το στίβο μήκους 334μ, γυμναστήριο, γραφεία, αποδυτήρια και εξέδρα 7.000 θέσεων. Το νέο στάδιο εγκαινιάστηκε στους ΙΔ΄ Πανιώνιους Αγώνες το 1912. Το γήπεδο υπάρχει ως σήμερα και αποτελεί την έδρα της ομάδας Αλτάι Σμύρνης.

1921 – 1930 (Ε΄ μέρος)

O Πανιώνιος διοργανώνει τα πρώτα

πρωταθλήματα βόλεϊ στην Ελλάδα



Γήπεδο "Λούνα παρκ"
Πρωτάθλημα Αθηνών 1927
Πανιώνιος - Γουδί



Η καταστροφή του 1922 μπορεί να ξερίζωσε τον ιστορικό σύλλογο από τη Σμύρνη αλλά δεν κατάφερε να ξεριζώσει την θέληση για πρόοδο και δημιουργία όσων κατάφεραν να γλυτώσουν από τη λαίλαπα του πολέμου. Ένα σημαντικό κεφάλαιο της ανεκτίμητης συνεισφοράς του Πανιωνίου στον ελληνικό αθλητισμό είναι η εισαγωγή στην Ελλάδα του αθλήματος του βόλεϊ για άνδρες και γυναίκες. Με την διοργάνωση ειδικών πρωταθλημάτων από το 1925 ως το 1930 κατάφερε να καθιερώσει την πετοσφαίριση ως ξεχωριστό άθλημα αντί για ένα παιχνίδι αναψυχής, όπως αντιμετωπιζόταν ως τότε. Αξίζει να γίνει γνωστή στις λεπτομέρειές της αυτή η προσπάθεια, ώστε να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της κυανέρυθρης προσφοράς στον ελληνικό αθλητισμό.

1921 – 1930 (Β΄ μέρος)

Οι «Αγώνες Αθλητριών» του Πανιωνίου

εισάγουν το γυναικείο αθλητισμό στην Ελλάδα

Oι πρώτοι γυναικείοι αγώνες στίβου στην Ελλάδα

Ο Πανιώνιος υπήρξε πρωτοπόρος στο γυναικείο αθλητισμό στην Ελλάδα. Δυναμική είσοδο των γυναικών στο στίβο έχουμε τη δεκαετία του ’20 με τη διοργάνωση της Ολυμπιάδας Γυναικών στο Παρίσι το 1922. Στην Ελλάδα οι πρώτοι επίσημοι γυναικείοι αγώνες έγιναν το 1926, με πρωτοβουλία του προέδρου του Πανιωνίου Δημητρού Δάλλα, με τη συμμετοχή αθλητριών του Πανιωνίου και μαθητριών του Διδασκαλείου Γυμναστικής. Από το 1926 ως το 1930 ο σύλλογος διοργάνωνε στο Παναθηναϊκό Στάδιο τους «Αγώνες Αθλητριών», οι οποίοι αναφέρονται στον αθηναϊκό τύπο ως «Γυναικείοι Αγώνες του Πανιωνίου». Οι αγώνες αυτοί υπήρξαν άτυπα γυναικεία πρωταθλήματα, δεδομένου πως δεν υπήρχε άλλη επίσημη διοργάνωση γυναικείου στίβου εκείνα τα χρόνια. Σταδιακά άρχισαν να μετέχουν σε αυτούς και αθλήτριες άλλων συλλόγων που δημιούργησαν γυναικείο αθλητικό τμήμα και αποτέλεσαν τον πρόδρομο του πανελλήνιου πρωταθλήματος γυναικών που ξεκίνησε το 1931.   

1921 – 1930 (Στ΄ μέρος)

O Πανιώνιος εισάγει το γυναικείο βόλεϊ στην Ελλάδα

Πρωταθλητής χωρίς ήττα: 1928, 1929

Το 1926, με πρωτοβουλία του προέδρου του Πανιωνίου Δημητρού Δάλλα, ο ιστορικός σύλλογος δημιουργεί γυναικεία αθλητική ομάδα και διοργανώνει τους πρώτους επίσημους γυναικείους αγώνες στίβου. Οι αντιδράσεις πολλές. Πάμπολλα τα αρνητικά και ειρωνικά σχόλια στον τύπο, ακόμα και από επίσημα χείλη που αρθρογραφούν εναντίον της συμμετοχής των γυναικών στον αθλητισμό επιστρατεύοντας κάθε είδους απίθανο επιχείρημα περί ηθικής, γυναικείας ανατομίας, γυναικείας ψυχοσύνθεσης κλπ. Παρ’ όλα αυτά οι γυναίκες επιμένουν και με τη βοήθεια των γυμναστριών στα γυμνάσια θηλέων δημιουργούν γυναικείους αθλητικούς πυρήνες. Όσες δέχονται ισχυρές πιέσεις από τον οικογενειακό και κοινωνικό περίγυρο βρίσκουν αθλητική διέξοδο στο βόλεϊ, το οποίο η κοινωνία αντιμετώπιζε ως ένα νεανικό παιχνίδι και όχι ως άθλημα. Ο Δάλλας είναι από τους πρώτους που αντιλαμβάνεται πως το νέο άθλημα του βόλεϊ μπορεί να αποτελέσει το όχημα για την ανάπτυξη του γυναικείου αθλητισμού.

Πανιώνιος: 136 χρόνια

 

Τέτοιες ημέρες ήτανε, στα 1890, όταν μια παρέα φιλάθλων και φιλόμουσων της Σμύρνης αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα σωματείο με σκοπό να προωθήσουν στην ελληνική νεολαία της πόλης το αθλητικό ιδεώδες και τον πολιτισμό. Διότι εκείνα τα ρομαντικά χρόνια αθλητισμός και πολιτισμός ήταν ταυτόσημες έννοιες.

Ονόμασαν το σύλλογό τους Ορφέα, από το όνομα του μεγάλου μουσικού της αρχαιότητας. Δημιούργησαν γυμναστήριο, αίθουσα εκδηλώσεων, ορχήστρα και χορωδία. Σύντομα την προσπάθειά τους αγκάλιασε η σμυρναϊκή νεότητα και πλήθος νέων γράφτηκαν στις τάξεις του.

Τρία χρόνια αργότερα μια ομάδα αθλητών θεώρησαν καλό να χωριστούν από τον Ορφέα και να ιδρύσουν ένα αποκλειστικά αθλητικό σωματείο, το οποίο ονόμασαν «Γυμνάσιον». Έφτιαξαν δικό τους γυμναστήριο και πολύ σύντομα απέκτησαν τα αθλητικά πρωτεία στην πόλη: στίβος, γυμναστική, πάλη, κολύμβηση, κωπηλασία, ποδηλασία, τένις, κρίκετ, ποδόσφαιρο, ναι ποδόσφαιρο το 1895! 

Πέτρος Λινάρδος (1925-2022)

 

- Έφυγε πλήρης ημερών, στα 97 του χρόνια, μια εμβληματική μορφή της αθλητικής δημοσιογραφίας, και όχι μόνο της αθλητικής. Υπήρξε γέννημα-θρέμμα του Πανιωνίου, κυριολεκτικά, μιας και γεννήθηκε στα αποδυτήρια! της ομάδας, κάτω από τις κερκίδες του Παναθηναϊκού Σταδίου, στο οποίο στεγαζόταν το 1925 ο προσφυγικός συλλογος. Υπήρξε ο επιζών συνδετικός κρίκος του συλλόγου με τη γενέτειρα Σμύρνη. Ο θείος του, ο Δημητρός Δάλλας, ήταν ιδρυτικό μέλος του Πανιώνιου και ως πρόεδρος του συλλόγου το 1922 κατάφερε να τον ξαναστήσει στην Αθήνα. Παππούς του ήταν ο φίλαθλος δημοσιογράφος Μιλτιάδης Σεϊζάνης, που υπήρξε άτυπος νονός του Πανιωνίου, μιας και πρώτος αυτός χρησιμοποίησε τον τίτλο "Πανιώνιοι αγώνες", για την αθλητική διοργάνωση που έδωσε το όνομά της στο συλλογο.

Ένα παλιό μετάλλιο αφηγείται την ιστορία του

Οι Αγώνες Ομάδων Πανιωνίου-Πανελληνίου του 1927

Πριν από ενάμιση μήνα περίπου ο φίλος Άκης Μιχαηλίδης, μου έστειλε τη φωτογραφία ενός μεταλλίου από την πλούσια συλλογή κυανέρυθρων κειμηλίων, την οποία διατηρεί στη Σαντορίνη. Στην μια πλευρά έγραφε τα εξής:

«ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ - ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ ΑΓΩΝΕΣ ΟΜΑΔΩΝ 1927»

Αναζητούσε πληροφορίες για τη διοργάνωση από την οποία προέρχεται το απόκτημά του. Αρχικά θεώρησα πως ήταν από κάποια αθλητική ημερίδα μεταξύ των δύο συλλόγων. Όμως, σαν έψαξα λίγο περισσότερο, ανακάλυψα πως δεν ήταν μια απλή ημερίδα αλλά μια αθλητική διοργάνωση πανελλήνιας εμβέλειας, με πρωτότυπα ομαδικά αγωνίσματα στίβου. Οι αγώνες διεξήχθησαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο, την Κυριακή και Δευτέρα, 14 και 15 Αυγούστου 1927, «οργανωθέντες εν πάση επισημότητι υπό των δύο γηραιών μας Συλλόγων Πανελληνίου-Πανιωνίου, εις ους εδήλωσαν συμμετοχήν δέκα σωματεία Αθηνών, Πειραιώς, Αμαρουσίου και επαρχιών», όπως έγραφε η αθηναϊκή εφημερίδα Εμπρός (13.8.1927).

2024-25. Κορυφαία σεζόν για το Βόλεϊ

 

Γυναίκες: φιναλίστ στο Κύπελλο, έξοδος στην Ευρώπη

Άνδρες: άνοδος για πρώτη φορά στην Volley League

 

Μεγάλες στιγμές μας χάρισαν οι κυανέρυθρες ομάδες του βόλεϊ κατά τη σεζόν που πέρασε. Η γυναικεία ομάδα για πρώτη φορά στην ιστορία της έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου, στον οποίο δεν είχε μια τυπική παρουσία. Αντιμετώπισε στα ίσα τον υποτίθεται ακαταμάχητο Ολυμπιακό και διεκδίκησε το τρόπαιο μέχρι και τον τελευταίο πόντο. Επίσης, για πρώτη φορά κέρδισε μια θέση στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Με τις κινήσεις που γίνονται από τον επικεφαλής του γυναικείου τμήματος Στάθη Νικολούζο, την επόμενη σεζόν η ομάδα θα παρουσιαστεί ακόμα πιο δυνατή.

Άνοδος και για την ανδρική ομάδα. Οι κυανέρυθροι κατέλαβαν την δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα της Pre League και θα παίξουν στην μεγάλη κατηγορία του ανδρικού βόλεϊ, για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Σίγουρα ο Δημητρός Δάλλας θα καμαρώνει από ψηλά βλέποντας πως ο Ιστορικός σύλλογος που με δικές του ενέργειες, κατά τη δεκαετία του 1920, διοργάνωσε τα πρώτα πρωταθλήματα βόλεϊ στην Ελλάδα και ξεκίνησε το γυναικείο βόλεϊ , είναι ξανά πρωταγωνιστής στα φιλέ.

Ο κόσμος αγκάλιασε και τις δύο ομάδες του βόλεϊ. Σε κάποια παιχνίδια το «Ανδρέας Βαρίκας» αποδείχθηκε μικρό για να χωρέσει τους οπαδούς. Είναι ξεκάθαρο πως το νέο κλειστό είναι κάτι περισσότερο από απαραίτητο για την πόλη καθώς και το μπάσκετ γνωρίζει ραγδαία ανάπτυξη.

 

Οι κυανέρυθρες ομάδες το 2024-25
Επίπεδο	Κατηγορίες	Ομάδες
1	Α1΄ Α1΄ Basket League Volley League	Πόλο ανδρών Πόλο γυναικών Μπάσκετ ανδρών Βόλεϊ γυναικών
2	Πρε-Λιγκ Σούπερ Λίγκ 2	Βόλεϊ ανδρών (άνοδος) Ποδόσφαιρο

 Τα άλλα ομαδικά σπορ, ποδόσφαιρο, πόλο και μπάσκετ, παρουσιάζονται σε ξεχωριστά άρθρα.

2025-26. Έτος τίτλων και διακρίσεων για το Βόλεϊ

 Γυναίκες: Δύο τίτλοι στην Ελλάδα, ημιτελικός στην Ευρώπη

Άνδρες: Στα ημιτελικά του Κυπέλλου

 

Για άλλη μια χρονιά οι κυανέρυθρες ομάδες του βόλεϊ πρόσφεραν μεγάλες χαρές. Η γυναικεία ομάδα κατέκτησε το Σούπερ Καπ και το Κύπελλο Ελλάδος, έκανε μεγαλειώδη πορεία στην Ευρώπη φτάνοντας ως τα ημιτελικά του Challenge Cup και πρωταγωνίστησε το πρωτάθλημα.

Η ανδρική ομάδα, στην πρώτη της σεζόν στην Volley League, εξασφάλισε την παραμονή της από ενωρίς και πάλεψε για την ευρωπαϊκή έξοδο. Δεν τα κατάφερε, αλλά κατάφερε να προκριθεί στο final-4 του Κυπέλλου, όπου έφτασε μια ανάσα από την πρόκριση στον τελικό, πετυχαίνοντας τη μεγαλύτερη διάκριση στην ιστορία του ανδρικού τμήματος.

Το βόλεϊ ήταν μακράν το πιο επιτυχημένο τμήμα του συλλόγου τη σεζόν που πέρασε. Το ριζικά ανακαινισμένο «Ανδρέας Βαρίκας» έδειξε πως το βόλεϊ άλλαξε επίπεδο. Ο κόσμος επιβράβευσε αυτή την προσπάθεια. Σε κάθε αγώνα το κλειστό έσφυζε από ζωντάνια και παλμό. Νέοι οπαδοί αγάπησαν τον Πανιώνιο, καθώς η επιτυχία προσελκύει τον κόσμο, όπως τις πεταλούδες το φως. Η ευρωπαϊκή πορεία έκανε διεθνώς γνωστό πως το βόλεϊ του συλλόγου είναι υπολογίσιμη δύναμη πλέον.

Και μόνο η πίκρα, όταν η ομάδα γυναικών αποκλείστηκε στον ημιτελικό του Challenge Cup και αργότερα στους προημιτελικούς των πλέιοφ, δείχνει τις προσδοκίες που είχε δώσει στον κόσμο με τις εμφανίσεις της. Ήταν ένα συναίσθημα πρωτόγνωρο για κάθε πανιώνιο φίλαθλο: η ομάδα να έχει φέρει δυο τίτλους αλλά να νοιώθει πίκρα που δεν πήρε το ευρωπαϊκό και που αποκλείστηκε πρόωρα στα πλέιοφ. Αυτό και μόνο δείχνει ότι η ομάδα ψήλωσε· αντιμετωπίζει στα ίσα συλλόγους με τους οποίους πιο παλιά πάλευε μόνο για μια αξιοπρεπή ήττα.

Το πανηγύρι που γινόταν κάθε εβδομάδα στο κλειστό, ήταν ο καλύτερος εορτασμός της επετείου των εκατό ετών από τότε που ο αείμνηστος πρόεδρος του συλλόγου Δημητρός Δάλλας έφερε το άθλημα στην Ελλάδα και καθιέρωσε τα γυναικεία πρωταθλήματα βόλεϊ.

Οι αντιξοότητες και οι αντιδράσεις που συνάντησε τότε δεν τον πτόησαν, τις αντιμετώπισε με θάρρος και σοφία. Τα κατάφερε σαν τον Αουρελιάνιο Μπουενδία του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές στα «Εκατό χρόνια μοναξιάς», όπως έγραψα ενθουσιασμένος που ο σύλλογος χρειάστηκε εκατό χρόνια για να γίνει ξανά πρωταγωνιστής στο φιλέ.

Απ’ ό,τι φαίνεται, οι επιτυχίες αυτές δεν είναι ένα πυροτέχνημα. Οι κινήσεις που γίνονται από τον επικεφαλής του τμήματος βόλεϊ Στάθη Νικολούζο και την αρχηγό της ομάδας Ιωάννα Καρέλια, προοιωνίζουν ότι την επόμενη σεζόν και οι δυο ομάδες, ανδρική και γυναικεία, θα παρουσιαστούν ακόμα πιο δυνατές.

1890-1900

Ίδρυση, διάσπαση, επανασύνδεση.

Καθώς ξεπέρασε τα 125 έτη λειτουργίας του, ο ιστορικός Πανιώνιος συνεχίζει να αποτελεί κάτι περισσότερο από ένα αθλητικό σωματείο. Αποτελεί ένα διαχρονικό σύμβολο του ελληνικού αθλητισμού. Στο ιστολόγιο αυτό θα προσπαθήσουμε να συνοψίσουμε την ιστορία του συλλόγου δεκαετία-δεκαετία από το 1890 μέχρι σήμερα. Σκοπός μας να γνωρίσουν όσοι αγνοούν ή να θυμηθούν οι πιο διαβασμένοι τις σημαντικότερες στιγμές του συλλόγου, να συνειδητοποιήσουν ότι ο σύλλογος έχει συνεχή πρωταγωνιστική παρουσία στα ελληνικά αθλητικά πράγματα, ότι έρχεται από πολύ μακριά και στηρίζεται σε πολύ βαθιές ρίζες.

14 Σεπτεμβρίου 1890. Φίλαθλοι της Σμύρνης με πρωτοπόρο το Νικία Τζέτζο ιδρύουν τον Μουσικό και Γυμναστικό Σύλλογο «Ορφεύς». Ιδρυτικά μέλη ήταν οι: Παναγής Αργυρόπουλος, Ιωάννης Φατσέας, Μ. Στιβακτόπουλος, Δημοσθένης Μιλανάκης, Μιχαήλ Τσοχατζόγλου, Ανδρέας Βουλγαρίδης, Κωνσταντίνος Τομπρώφ, Κάστωρ Φόρος, Πολυδεύκης Φόρος, Νικόλαος Μανωλιάδης, Αιμίλιος Κάρταλης, Αλέκος Φωτιάδης. Ο σύλλογος δημιουργεί ορχήστρα, χορωδία, κάνει συναυλίες στη Σμύρνη, σε άλλες πόλεις ακόμα και στη Μυτιλήνη, οργανώνει λογοτεχνικές βραδιές αλλά παραμελεί τον αθλητικό τομέα, αν και είχε αθλητές, με τους οποίους πήρε μέρος το 1895 στα Τήνια. Το 1896 στους Α΄ Ολυμπιακούς Αγώνες έστειλε τον δρομέα Αλέξανδρο Τομπρώφ.

Πανιώνιος: Ύμνοι, τραγούδια και ρίμες

 

Λάβαρο Πανιωνίου (του Άκη Μιχαηλίδη)

Καθώς ο Πανιώνιος πλησιάζει τα 135 χρόνια συνεχούς αθλητικής δράσης και μάλιστα πρωταγωνιστικής, αξίζει να θυμηθούμε ότι πολλές φορές υπήρξε αιτία και πηγή έμπνευσης για ποιητές, στιχουργούς και καλλιτέχνες. Η αναδρομή στα τραγούδια και τους ύμνους που έχουν γραφτεί κατά καιρούς για τον ιστορικό σύλλογο της Σμύρνης που επιχείρησα στο παρόν άρθρο, αποκάλυψε ένα εύρος δημιουργιών απρόσμενα μεγάλο. Ρομαντικά ποιήματα, θριαμβικοί παιάνες, θούριοι, ρεμπέτικα, ελαφρολαϊκά, εμβατήρια, απλοϊκά στιχάκια, μια μεγάλη ποικιλία από ποιητικά και μουσικά έργα έχουν γραφτεί για το σύλλογο από τον καιρό που ιδρύθηκε ως σήμερα. Χωρίς να προσμετρηθούν οι έμμετρες ρίμες της εξέδρας, που συχνά ξεπερνούν σε φαντασία ποιητές και στιχουργούς. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Λογότυπο του  Ορφέα (αρχείο Θ.Μ.)